A Walia, cóż… Co tu pisać? Zaczęło się późnym porankiem, po śniadaniu i kawie od pomysłu – „ostatni długi weekend w tym roku, pojedźmy gdzieś”. Zawsze chciałem zobaczyć Waun Lefrith i cwm Llyn y Fan Fach. No i te wszystkie drogowskazy z niedającymi się wymówić nazwami, będącymi na pozór dość dowolnymi zbitkami liter. Ostatni długi weekend sierpnia, koniec wakacji, ostatnia szansa na wyrwanie się z miasta – to nie są powody, żeby przed wyjazdem rezerwować gdziekolwiek nocleg. Nie dla nas przynajmniej. Tak więc już po kilku godzinach byliśmy w malowniczym hotelu, dokładnie w centrum niczego i rozmawialiśmy z miłym recepcjonistą, gdzie by tu jeszcze można znaleźć pokój. Najbliżej to chyba w Swansea.

Ze znalezieniem pokoju nie było problemu. Znaleźliśmy nawet trzy, jeden z widokiem na klatkę pożarową i ciasne, walijskie podwórko, drugi z widokiem na łatane dachy, a trzeci z widokiem na zatokę. Uroczo, zdjęcie pośród innych poniżej.

O Swansea można napisać, że jest. Ma plażę, nawet wyjątkowo z pisaku, jest centrum, które w niedziele przed 9tą wygląda dość smutno, trochę sklepów, fontannę, odnowioną High Street, kawałek zamku. I tyle – kawa, śniadanko, spacer i w drogę do Cardiff. A tam to dopiero się działo – stolica Walii uderzyła nas całym swoim urokiem. Nie wiedzieliśmy od czego zacząć więc na początek się zgubiliśmy, szukając parkingu. Wykopki w centrum nie ułatwiały sprawy i nie obyło się bez tyłowania. Plus jest taki, że jak na Polaka przystało, wykiwaliśmy sprytny system Park & Ride, system płatnych parkingów w centrum i zostawiliśmy wóz w jakiejś uliczce pod biurowcem za free.

O Cardiff jakoś znów nie ma za bardzo co opowiadać. Jest spory stadion rugby, ale na zwiedzanie godzinne z przewodnikiem nie mieliśmy czasu. Zamek, po tych które już widzieliśmy w Anglii i Szkocji, nie budził emocji – jak zawsze feeria plastikowych atrap dla szukających prostej rozrywki. Poszwendaliśmy się po centrum i po lunchu stwierdziliśmy, że resztę dnia lepiej poświęcić na Bristol.

I to było zaskakująco (choć trochę się spodziewaliśmy) interesujące przeżycie. W zatęchłej, historycznie obolałej Anglii, gdzie wszystko ma tradycję porośniętą grzybem Bristol jest oazą nowoczesności. Nawet Londyn, który ma sporo nowej architektury wydaje mi się przy Bristolu jakiś taki stary i ciasny. Ze starym miastem, gdzie odbywał się właśnie niewielki festyn jazzowy, sąsiaduje spore, nowoczesne i przestronne centrum. Są place, kanał, deptaki, łódki wycieczkowe, kawiarnie, bary, wszystko co potrzeba. Czasu starczyło nam na spacer wzdłuż  kanału od Broad Quai, aż do wiszącego mostu i z powrotem, wizytę na Millenium Square i kanapkę w parku. I do domu. Tyle było przyrody w Walii.

Nam też udało się upolować niewielką grupkę dorodnych jeleni i – uprzedzając pytania: nie chodziło o sprzedanie zepsutego obiektywu japońskim turystom. Nic takiego nie miało miejsca, ale od tego czasu widzieliśmy całkiem sporo dziczyzny wałęsającej się po dolinach w poszukiwaniu pożywienia.

Do Edynburga dotarliśmy pod wieczór i od razu poszliśmy do centrum na kolację i krótką przechadzkę. Na drugi dzień – w tym jednym miejscu nasz Bed&Breakfast składał się jedynie z Bed, breakfast we własnym zakresie – zaczęliśmy wycieczkować od pierwszego, tradycyjnego, szkockiego śniadania: jajko sadzone, smażona kiełbaska, fasolka, grzybek – smażony i tosty (skład różnił się w zależności od miejsca). Posileni poszliśmy się wałęsać po mieście. Trochę po centrum, potem zamek (ale niestety tylko z zewnątrz), zakup kurtki przeciwdeszczowej, szkocki parlament, obiad i do pokoju przygotować się na następny dzień.

Zaczęliśmy od ruin rzymskich Vindolanda i Muru Hadriana, potem Edynburg, zamek w Stirling, zaśnieżone Killin i zamek Blair. Następnie przejazd do Fort William przez południwe Highlands i Rannoch Moor, wypad nad Loch Ness i do ruin zamku Urqhart, potem przez Highlands i most Skye na wyspę Isle Of Skye. Tam przez dwa dni zwiedzanie okolicy – najpierw część północna i Old Man of Storr, a następnie Point Neist. Ostatnie dni to przejazd do Oban z przystankiem w zamku Eilean Donan i kilku innych, zwiedzanie Oban i okolicy (destylarnia) i powrót do domu.

Wyświetl większą mapę

Jego Wysokość o tej porze nie urzęduje.

A wszystko to tylko dzięki niezwykłemu sprytowi i zaradności DD!