Drugi dzień pobytu w Rabacie przeznaczyliśmy na zwiedzanie okolicy. Plecaków nie udało się zostawić w przechowalni na stacji z powodu braku takowej. Ruszyliśmy więc z całym dobytkiem. Pierwszy kurs taksą obraliśmy na twierdzę Kasbah. Życzliwi i bezinteresowni mieszkańcy skierowali nas na taras najkrótszą drogą przez malownicze, wąskie uliczki o posadzkach malowanych na biało i ścianach na kolor błękitny. Rankiem miasto budziło się dopiero do życia, więc nic nie zakłócało naszej wycieczki.

Z twierdzy pojechaliśmy na drugi koniec miasta zajrzeć do opuszczonego miasta rzymskiego Sala Colonia i nekropoli Merenidów Chellah. Początkowo miejsce na skarpie nad brzegiem rzeki Wadi Bu Raghragh było osiedlem Fenicjan i Kartagińczyków. Ok roku ad.40 kontrolę przejęli Rzymianie, tworząc jeden z najdalej wysuniętych przyczółków imperium. Poddali się jednak Berberom, a w 1154r. ludność przeniosła się na drugi brzeg rzeki nad morze zakładając miasto Sala. Na miejscu opuszczonej osady sułtan Abou al-Hassan utworzył nekropolię i otoczył ją murami.

Rabat – czysta i porządna stolica. Szerokie ulice, brak (względnie) śmieci, ludzie nienachalni, brak arabskiego marketingu. Atmosfera była niepokojąco wyluzowana dopóki nie doszliśmy do hotelu. Stojąc i zastanawiając się tu czy gdzie indziej, zostaliśmy zauważeni i zagadnięci przez… hmm, powiedzmy „boya”. No i wszystko wróciło do normy – kom dżast luk, i giw ju speszal prajs. No i dostaliśmy. Special price. Ale nie było źle, zresztą to tylko jedna noc.

Po rozpakowaniu poszliśmy na miasto, nic specjalnego – Ville Nouvelle bardzo ładna, Medina mała i brudna, plaża kamienista, prawie pusta, knajpy dookoła drogie. Na drugi dzień po wymeldowaniu się z hotelu postanowiliśmy w pełnym rynsztunku zwiedzić resztę miasta. Ruszyliśmy na Kasbah – fortecę z pięknymi, błękitnymi uliczkami. Przewodnicy jakimś dziwnym trafem kiedy by nie przyjść twierdzą, że trzeba szybko bo zaraz zamykają. Podziękowaliśmy i z uprzejmym niezrozumieniem na twarzach śmiało ruszyliśmy wgłąb. Z Kasbahu taksą pojechaliśmy na Chellah, kolejne rzymskie ruiny przekształcane przez muzułmanów. Meczet, forum, fontanna, niewielki ogród. Na koniec został pałac królewski. Sprawdzili nam paszporty przed wejściem, zabrali noże i karabiny, skierowali na plac przed pałacem i poinstruowali gdzie można robić zdjęcia.

Poświęceni w mieście na wzgórzu wskoczyliśmy do merca i szofer zabrał nasze europejskie, białe tyłki do ruin fenicko-rzymskiego miasta Volubilis. Gorąco było potwornie, zabezpieczyliśmy się kupując wcześniej maskujące czapeczki marki Adidas u przyjaźnie nastawionego handlarza. Na miejscu okazało się, że mamy za mało wody, a przewodnicy, którzy z narażeniem zdrowia czatują przy bramie, obrazili się jak powiedzieliśmy, że idziemy sami.

Z Fes udaliśmy się wypoczęci i pełni energii (wciąż) do Meknes, gdzie założyliśmy w pełni profesjonalny przyczółek wypadowy. Zaraz potem ruszyliśmy na podbój Moulay Idriss – świętego miasta na wzgórzu oraz Volubilis – ruin miasta fenicko-rzymskiego.

Zdjęcia z Maroka. Wróciliśmy. Udało się. Zaczęliśmy przylotem do Marrakeszu, skąd z marszu przejechaliśmy do Casablanki. Tam powitał nas hotel z obsługą (powiedzmy) nie mówiącą po angielsku oraz przemiłe, choć gryzące afrykańskie mrówki – miejskie więc i niewielki. Strat w ludziach nie było, skończyło się na lekkich swędzących pogryzieniach. Generalnie syfnie, zdjęcia średnie, oszołomieni pierwszym spotkaniem z Afryką zapomnieliśmy zajrzeć do meczetu.

Po niespokojnej nocy w Casa ruszyliśmy na stację w drogę do Fes. Zmęczeni, niewyspani, przestraszeni, zniechęceni na pocieszenie i podbudowanie morale wybraliśmy pierwszą klasę, gdzie podróż upłynęła w spokojnej, cichej, klimatyzowanej atmosferze. Towarzyszyła nam cicha, starsza pani w oryginalnej szacie marokańskiej z farbowanymi dłońmi. My daliśmy pani orzeszki, ona nam chusteczkę. Później musiałem nieść jej walizkę z pociągu z czego była raczej zadowolona.

Poniżej wejście do Mediny w Fes, po prawej ręce mamy bardzo dobrą restaurację, gdzie obraziłem pierwszy raz kelnera, nie dając napiwku. Puścił to w niepamięć sprzedając nam następnego dnia zupę, której nie zamawialiśmy. Podążając dalej wgłąb zdjęcia zaczyna się dzicz.

Pierwszą atrakcją (pomijając arabów) była Medersa Bou Inania, najlepsza uczelnia teologiczna w Fes z 1357r.

Buszując po medinie i opędzając się dzielnie od natrętnych sprzedawców trafiliśmy w końcu do całkiem ciekawego muzeum drewna. Hmm, może nie brzmi to zbyt imponująco, multimedialnych prezentacji nie było, ale wnętrze przyjemne i taras z widokiem na okolicę całkiem atrakcyjny.

I dalej ruszamy w el-Bali, wąskie uliczki, fałszywi przewodnicy, natrętni sprzedawcy, setki osłów, tysiące kolorów, miliony zapachów.

Po długim okresie nieobecności spowodowanym brakiem czasu, brakiem przełomowych wydarzeń, oraz wczasami pracowniczymi w bratnim kraju Maroko powracamy w glorii i chwale. Pełni zapału, nowych pomysłów, zdjęć, wrażeń i przemyśleń znów będziemy pisać na potęgę.